مقدمه: نظارت بر عملکرد بیمارستان ها یکی از مهمترین اقدامات بیمه گر در راستای کنترل هزینه ها به شمار میرود. مطالعه حاضر با هدف بررسی تاثیر نظارت در کاهش میانگین مدت اقامت بیماران از طریق کنترل خدمات و بستری های غیرمقتضی در بیمارستان های طرف قرارداد یک شرکت بیمه تکمیلی انجام شد. روش کار: پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی است که به روش سنجش قبل و بعد از نظارت کارشناس بیمه ای در 22 استان کشور انجام شد. کارشناسان با حضور بر بالین 15، 721 بیمار بستری در 103 بیمارستان و با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته به بررسی پرونده های بیمارستانی و روند درمان پرداختند. باتوجه به نتایج اولیه، مداخلات نظارتی به دو شکل «ترخیص از بیمارستان» یا «تایید نشدن اقدامات دارویی و درمانی درج شده در پرونده» بیمار انجام شد. داده های قبل و بعد مطالعه از طریق t-test زوجی و با استفاده از نرم افزار R-Studio نسخه 9. 2 تحلیل شدند. یافته ها: بر اساس یافته ها: 3/85درصد (13، 401n=) از بستری ها بدون نیاز به مداخله نظارتی و 7/14درصد (2320 بیمار) واجد مداخلات نظارتی بودند. بر اساس مالکیت، بیشترین میزان بستری غیرمقتضی در بیمارستان های خصوصی (80درصد؛ (185=n)) و بالاترین سهم از مداخلات نظارتی مربوط به ترخیص از بیمارستان بود (46درصد از صرفه جویی و ارزش ریالی مداخلات نظارتی). تایید نشدن دارو و اقلام مصرفی بیشترین فراوانی را داشته است (1، 102؛ 47. 5درصد). میانگین مدت اقامت و انحراف معیار به ترتیب قبل از مداخله 74/23 و 58/48 و پس از مداخله 69/10 و 14/12 بود. نتیجه گیری: نظارت مستمر بر بیمارستان ها، به ویژه با استفاده از پروتکل ارزیابی مقتضی بودن، باعث کاهش معنادار میانگین مدت اقامت بیماران خواهد شد.

مقدمه: مدت اقامت بیماران در بخش اورژانس شاخص مهم اثربخشی خدمات سلامت است. عوامل چندی مانند جنس، سن، زمان مراجعه، نحوه مراجعه، علت مراجعه و سطح تریاژ می توانند بر آن تاثیر بگذارند. لذا مطالعه حاضر باهدف تعیین ارتباط این عوامل با اقامت بیماران در بخش اورژانس انجام شد.روش کار: در یک مطالعه توصیفی 408 بیمار مراجعه کننده به بخش اورژانس سرپایی بیمارستان بعثت همدان به صورت در دسترس به مدت سه ماه (1392) موردبررسی قرار گرفتند. ابزارهای پژوهش شامل فرم زمان سنجی ثبت مدت اقامت بیماران و فرم تریاژ شاخص شدت اورژانس موجود در بیمارستان بود. فرم زمان سنجی با مشاهده مستقیم بیماران از ابتدای فرایند ورود بیمار تا خروج از بخش اورژانس توسط کرونومتر و فرم تریاژ توسط پرستاران مسوول تریاژ تکمیل گردید. کلیه داده های گردآوری شده توسط نرم افزار SPSS/16 با استفاده از آزمون های آنالیز واریانس (ANOVA)، و تی مستقل در سطح اطمینان 0.95 تجزیه وتحلیل شد.یافته ها: میانگین مدت مدت اقامت بیماران در بخش اورژانس 133.26±41.91 دقیقه بود. بین عواملی مانند جنس (P=0.52) و نحوه مراجعه به بیمارستان (P=0.14) و سابقه بستری (P=0.80) با مدت اقامت بیماران ارتباط معناداری حاصل نشد. اما بین سن (P<0.001)، زمان مراجعه (P<0.001)، علت مراجعه (P<0.001) با مدت اقامت بیماران در بخش اورژانس ارتباط معناداری به دست آمد.نتیجه نهایی: سن، زمان مراجعه، علت مراجعه، و سطح تریاژ بیماران با مدت اقامت در بخش اورژانس ارتباط دارند. بنابراین باید این عوامل هنگام استفاده از مدت اقامت بیمار به عنوان شاخص اثربخشی مراکز مراقبت سلامت مدنظر قرار گیرند.

مقدمه: امروزه گردشگری اهمیت بسزایی برای کشورها دارد و در این بین، گردشگری سلامت یکی از انواع جدید و رو به توسعه گردشگری در دنیا به شمار می رود. با توجه به اهمیت گردشگری تندرستی، پژوهش حاضر با هدف شناسایی عوامل مرتبط با افزایش مدت اقامت گردشگران تندرستی در سرعین انجام شد. روش بررسی: این مطالعه از نوع کیفی بود و در آن داده های به دست آمده از مصاحبه با 19 نفر از خبرگان حوزه گردشگری و گردشگران تندرستی سرعین، با استفاده از روش تحلیل محتوا مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: با تحلیل داده ها، 56 کد اولیه از کل مصاحبه ها استخراج گردید. در ادامه، با مقوله بندی کدهای استخراج شده، این مفاهیم در هشت گروه «عوامل شخصی و جمعیت شناختی، روان شناختی، هزینه ای، بهداشتی و سلامتی، تنوع خدمات گردشگری، ظرفیت پذیرش گردشگری، کیفیت خدمات و قابلیت ها و امکانات زیربنایی مقصد» دسته بندی شد. نتیجه گیری: سازمان های مرتبط با حوزه گردشگری سرعین، باید عوامل شناسایی شده در تحقیق حاضر را در راستای افزایش مدت اقامت گردشگران تندرستی مد نظر قرار دهند.

هدف: با توجه به افزایش روزافزون هزینه ها در بیمارستان ها، سیاست گذاران و مدیران به دنبال اتخاذ راهبردهایی جهت استفاده کارا از منابع هستند. یکی از شاخص های مؤثر در بررسی کارایی بیمارستان شاخص متوسط اقامت بیمار است. هدف از این مطالعه بررسی عوامل مؤثر بر طول مدت اقامت بیمار در بیمارستان تخصصی زنان شهر بندرعباس بوده است. روش ها: اطلاعات 500 پرونده از بیماران بستری در بیمارستان شریعتی در 9 ماهه اول سال 1394 که به صورت طبقه ای تصادفی انتخاب شده بودند، با استفاده از چک لیست طراحی شده از طریق مطالعه پرونده بیماران و همچنین سیستم HIS، استخراج شد. داده های جمع آوری شده با استفاده از روش های آمار توصیفی و همچنین آزمون های آماری کروسکال والیس، من ویتنی و ضریب همبستگی اسپیرمن مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. نتایج: میانگین کل مدت اقامت بیمار 1/93± 1/98 روز به دست آمد. در این بیمارستان، میانگین مدت اقامت با علل بستری، بخش بستری، پزشک بستری کننده و نوع پذیرش، تفاوت معناداری دارد (0/05>P-Value). همچنین ضریب همبستگی اسپیرمن نشان داد که با افزایش تعداد مشاوره، ویزیت، آزمایش و عمل جراحی مدت اقامت بیمار نیز افزایش می یابد (0/001>P-Value). نتیجه گیری: با توجه به رابطه متغیرهایی از قبیل ساعت پذیرش، انجام خدمات تشخیصی و نوع پذیرش لازم است سیاست گذاران و مدیران از طریق برنامه ریزی در خصوص دسترسی به نیروهای متخصص در تمام ساعات شبانه روز، بررسی در خصوص ضرورت برخی آزمایش ها، ویزیت ها و خدمات تشخیصی و بازنگری در فرایند انجام خدمات تشخیصی، عدم پذیرش بیماران غیراورژانس در عصر و شب و بهره گیری از قابلیت های فناوری اطلاعات سلامت، به کاهش اقامت های غیرضروری بیماران کمک نمایند.

مقدمه: بیمارستان ها برای رویارویی با چالش هزینه های روزافزون، مجبور به اتخاذ استراتژی هایی برای استفاده کارا از منابع هستند. متوسط طول مدت اقامت شاخصی مهم و کاربردی در ارزیابی کارایی بیمارستان ها است. این مطالعه به هدف تعیین عوامل موثر بر مدت اقامت بیماران در بخش عفونی بیمارستان رازی شهر اهواز انجام گرفت.روش بررسی: این پژوهش مطالعه ای تحلیلی بود که به روش مقطعی در سال 1391 انجام شد. جامعه آماری، بیماران بستری در بخش عفونی بیمارستان رازی شهر اهواز و نمونه برابر با کل پرونده های مربوط به بیماران بستری در بخش عفونی در سال 1390 و شش ماه اول 1391 بود (1000 پرونده). داده ها با استفاده از فرم ثبت اطلاعات گردآوری شد. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های mann whitney، Kruskal-wallis، Spearman correlation و Logestic Regression انجام و از نرم افزار SPSS نسخه 16 استفاده شد.یافته ها: میانگین و میانه مدت اقامت بیماران به ترتیب برابر با 9.4±8.1 و 7 روز بود. متوسط مدت اقامت بیمار با متغیر های وضعیت بیمار هنگام ترخیص، نوع بیمه بیمار، تعداد ویزیت ها، محل سکونت بیمار، تعداد کل آزمایش های انجام شده و تعداد کل سایر خدمات تشخیصی ارتباط معناداری داشت (p<0.05). تنها متغیر با ارزش برای پیش بینی مدت اقامت بیمار، تعداد آزمایش های انجام شده بود.نتیجه گیری: توجه به ضرورت و تناسب انجام برخی ازمایشات و خدمات تشخیصی و ویزیت ها مفید به نظر می رسد. همچنین طراحی فرآیندهایی جهت کوتاه تر کردن اجرای آزمایشات تشخیصی می تواند در کاهش مدت اقامت بیماران موثر باشد.

مقدمه: بیمارستان ها به عنوان یکی پر هزینه ترین سازمان های ارائه خدمات بهداشتی درمانی مطرح می باشند و بر اساس آمارهای موجود، بخش بستری در میان سایر بخش های بیمارستان بیش ترین هزینه را به خود اختصاص داده است. برای کاهش هزینه ها در بیمارستان می توان طول مدت اقامت غیرضروری بیمار در بیمارستان را کاهش داد. در این تحقیق، محققین به بررسی طول مدت اقامت بیماران در کلینیک های روزانه، بیمارستان های عمومی و بیمارستان های خصوصی شهر تبریز و مقایسه این بیمارستان ها از نظر طول مدت اقامت با یکدیگر پرداخته اند. هم چنین در این مقاله الگویی از بیمارستان های روزانه ارائه شده است.روش کار: این مطالعه از نوع توصیفی- تحلیلی و جامعه آماری شامل کلیه بیماران بستری در بیمارستان های عمومی، کلینیک های روزانه و بیمارستان های خصوصی تبریز بود که خدمات آدنو تانسلکتومی و کاتاراکت را ارائه می نمایند. تعداد نمونه مورد نیاز این پژوهش (N=885) به صورت تصادفی از 6 بیمارستان جمع آوری گردید. ابزار گردآوری اطلاعات چک لیست بود که برای اطمینان از روایی چک لیست، از نظرها و راهنمایی های اساتید صاحب نظر در علم مدیریت استفاده شد. هم چنین، اطلاعات مورد نیاز از مراجعه به پرونده های پزشکی بیماران به دست آمد. تجزیه و تحلیل داده ها در دو سطح توصیفی (فراوانی، درصد فراوانی، میانگین، انحراف معیار) و استنباطی (ضریب هم بستگی پیرسون، آزمون کروسیکال والیس، آزمون U من ویتنی) با استفاده از نرم افزار SPSS صورت پذیرفت و برای توزیع نرمال داده ها از آزمون کلموگراف اسمیرنوف استفاده شد.یافته ها: میانگین طول مدت اقامت برای خدمات آدنوتانسلکتومی و کاتاراکت در بیمارستان های عمومی برابر 0.929±1.60 و 0.735±1.88، در بیمارستان های خصوصی به ترتیب برابر 0.00±1.00 و 0.470±1.70 و در کلینیک های روزانه برابر 0.00 ±1.00 روز بود. طول مدت اقامت برای خدمت آدنوتانسلکتومی در بیمارستان های عمومی با بیمارستان های خصوصی و کلینیک های روزانه تفاوت بارزی را نشان داد (P£0.005). همین مقایسه برای خدمت کاتاراکت نشان داد که بیمارستان های عمومی و بیمارستان های خصوصی از نظر طول مدت اقامت تفاوت معنی داری با هم نداشتند (P³0.005). اما در بیمارستان های خصوصی با کلینیک های روزانه تفاوت معنی دار وجودداشت (P£0.005).بحث: بر اساس نتایج تحقیق به منظور کاهش هزینه ها و بهتر کردن هزینه اثربخشی می توان با استفاده از بیمارستان های روزانه طول مدت اقامت غیرضروری بیمار را کاهش داد و بدین وسیله از بروز مشکلات برای بیماران کاست.

مقدمه: مدت اقامت در بیمارستان شاخص مهمی است که امروزه به طور وسیع برای تحلیل میزان استفاده از خدمات و کارایی و عملکرد فعالیت های بیمارستانی مورد استفاده قرار می گیرد. هدف این پژوهش بررسی عوامل موثر بر مدت اقامت بیماران در بیمارستان های دولتی استان لرستان می باشد.روش کـار: این مطالعه از نوع توصیفی - تحلیلی و مقطعی است. نمونه های پژوهش (پرونده 662 بیمار بستری) به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شد. داده های موردنیاز از پرونده بیماران بستری شده در سال 1385 استخراج شد. برای تحلیل داده ها از آزمون های آماری T-test و One-way ANOVA و جهت بررسی تاثیر هم زمان متغیرهای مستقل بر میانگین مدت بستری از آنالیز رگرسیون استفاده شد.یافته ها: میانگین مدت اقامت در بیمارستان های دولتی استان لرستان در سال 1385،03/3 ±34/4 روز بود. فاکتورهای سن، جنسیت، وضعیت تاهل، محل سکونت، شغل، نوع ارجاع، نوع بیمه، علل بستری، و وضعیت هنگام ترخیص بر میانگین مدت بستری موثر بود. با افزایش سن میانگین مدت بستری بیشتر می شود. همچنین میانگین مدت اقامت در مردان بیشتر از زنان است و در افراد با وضعیت بهبودی و بهبودی نسبی هنگام ترخیص، میانگین مدت اقامت کوتاه تر است.نتیجه گیری: با استفاده از اطلاعات حاصل از تحلیل شاخص مدت اقامت بیمار در بیمارستان ها می توان به هدف تخصیص بهتر منابع و تخت های بیمارستانی و بهره وری بهینه از تخت های موجود دست یافت. با توجه به یافته های این مطالعه، اقداماتی جهت کاهش حضور بیماران مسن در بیمارستان از طریق توسعه مراقبت در منزل و خانه های پرستاری پیشنهاد می شود. برقراری نظام ارجاع و استقرار پزشک خانواده در شهرها نیز به تشخیص سریع تر بیماری ها، کوتاه تر شدن دوره درمان و کاهش اقامت های غیرضروری در بیمارستان کمک خواهد کرد.

مقدمه و هدف: یکی از شاخص های عمده در ارزیابی عملکرد بیمارستان ها و مدیران آنها، متوسط اقامت بیماران است؛ با توجه به اهمیت این شاخص در مطالعه حاضر به بررسی عوامل موثر بر مدت اقامت بیماران بستری پرداخته شده است.مواد و روش ها: مطالعه حاضر، مقطعی است که 935 بیمار به روش نمونه گیری طبقه بندی چندمرحله ای از بیماران بستری در بیمارستان هاشمی نژاد در سال 1389 انتخاب شدند. برای تعیین عوامل موثر بر مدت اقامت بیماران از مدل رگرسیون نیمه پارامتری کاکس استفاده شد و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری R انجام شد.نتایج: 62.5 درصد (585 نفر) از بیماران بستری زن بودند و بیشتر بستری شدگان سن بیشتر از 50 سال داشتند. میانگین (± انحراف معیار) سنی بیماران برابر (±19.07) 50.02 بود. 56 درصد (586 نفر) بیماران دارای بیمه تامین اجتماعی و 19.6 درصد (185 نفر) نیز بدون بیمه یا با بیمه تکمیلی بستری شده بودند. میانگین مدت بستری بیماران بیمارستان برابر 12.77 (11.13±) بوده است. مردان مدت اقامتی کوتاه تر از زنان داشتند و این تفاوت از نظر آماری معنی دار است (p=0.005). میانه مدت بستری برابر 14.2 روز به دست آمد. متغیرهای سن و جنسیت بیمار بر طول مدت بستری بیماران موثر (p-<0.05) و نوع بیمه معنی دار نبود (p>0.05).نتیجه گیری: مدل رگرسیون کاکس، مدلی مناسب برای برازش به داده های مدت اقامت بیماران با ویژگی چولگی به راست و وجود سانسور است؛ همچنین عوامل موثر بر مدت اقامت بیماران برحسب نوع بیماری متفاوت است.